يا بن آدم ! اي فرزند آدم !
اكثر من الزاد فإن الطريق بعيد
بعيد
« توشه »را افزون كن ، كه « راه
» {آخرت و رسيدن به سعادت } ، دور است ، دور !
و جدد السفينة فإن البحر عميق
عميق
و « كشتي» را تعمير كن ، كه « دريا
» عميق است ، عميق !
و خفف الحمل فإن الصراط دقيق
دقيق
و بار هاي بيهوده را فرو
گذارو خود را سبكبار كن كه «صراط » باريك و دقيق است، دقيق !
و أخلص العمل فإن الناقد بصير
بصير
و « عمل » خود را پيراسته كن ،
كه « حسابرس» بينا است ، بينا !
وأخر نومك إلى القبر
و خفتن خويش را به تاخير انداز و
آنرا براي درون قبر بگذار !
و فخرك إلى الميزان
و فخر كردنت را براي هنگامه
برپايي « ميزان » { در قيامت } بگذار .
و شهوتك إلى الجنة
و خواهش هاي دلت را براي بهشت
واگذار .
و راحتك إلى الآخرة
و آسودگي ات را براي جهان آخرت
بگذار .
و لذتك إلى حور العين
و لذت جويي ات را براي { زيستن
در كنار } پاكان بهشتي وا گذار .
وكن لي أكن لك
و براي من باش تا من نيز براي
تو باشم .
وتقرب إلي باستهانة الدنيا
و با سبك شمردن دنيا ، به من
نزديك شو و تقرب بجوي .
و تعبد عن النار لبغض الفجار
و با دشمن داشتن بدكاران و نيز دوستي با نيكان ، خويشتن را از آتش ، دور بدار .
و حب الأبرار فإن الله لا يضيع
أجر المحسنين
پس { بدان كه } خداوند ، پاداش
نيكو كاران را تباه نمي كند .