در رساي شهداي مظلوم شيميايي

شهيد سعيد جهاني(اهواز) و شهيد سيف اله حيدر پور

شنيدم كه چون قوى زيبا بميرد
فريبنده زاد و فريبا بميرد
شب مرگ تنها نشيند به موجى
رود گوشه اى دور و تنها بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
كه خود در ميان غزل ها بميرد
گروهى بر آنند كاين مرغ شيدا
كجا عاشقى كرد،آنجا بميرد
شب مرگ از بيم آنجا شتابد
كه از مرگ غافل شود تا بميرد
من اين نكته گيرم كه باور نكردم
نديدم كه قويى به صحرا بميرد
چو روزى ز آغوش دريا برآمد
شبي هم در آغوش دريا بميرد
تو درياى من بودى آغوش وا كن(حسين جان)

كه مي خواهد اين قوى زيبا بميرد