ياران نجد - قبله عشق يكي آمد و بس - علوم مهمان و علوم ميزبان

علوم مهمان و علوم ميزبان

فصل هاي ماندگار از حضرت آيه الله جوادي آملي (علوم مهمان و علوم ميزبان )
علوم تجريدي حوزه و علوم تجربي دانشگاه ، علوم مهمان اند يعني حوزويان و دانشگاهيان زماني اين علوم را نمي دانستند ، در آينده هم ممكن است برابر آيه كريمه (لكيلا يعلم من بعد علم شيئا )از دست داده و بدست فراموشي سپرده شود و اين خطر كم و بيش همه را تهديد مي كند .
لذا برابر اين ديد بلند معرفت شناسي، انسان بين دو نفي بسر مي برد. فقط چند روزي با يك سلسله مفاهيم و اصطلاحات همراه است اما يك سلسه علوم، دانش هاي ميزبان اند كه دفينه هاي عقلي افراد ، تحت هدايت اين علوم برانگيخته مي شود ؛ معارف بلندي كه از ناحيه فطرت و مانند آن صادر مي شود تشكيل دهنده اين علوم ميزبان اند. لذا اگر انسان چيزي ياد گرفت كه با اين علوم ميزبان سازگار نبود دچار درگيري بين علوم مهمان و ميزبان است ، نمي تواند مربي جامعه باشد
نامه اي را ابن عربي براي امام رازي نوشت ، در آن نامه مرقوم فرمود: شنيده ام كه در جلسه درس به اين مطلب متذكر شده اي كه در سي سال قبل مثلا" مبناي فكري داشتي و تا كنون بر آن مبنا مشي مي كردي ، الان متوجه شدي كه باطل بود و اشك ميريزي . اگر روزي روشن شود كه مبناي كنوني ات هم باطل است چه مي كني؟
و ادامه داده بود : علمي بياموز كه با مرگ تو نميرد! دانشي فراگير كه با تو بيايد . دانشي فراگير كه ابدي باشد. علمي فراهم كن كه جاويد باشد و با مرگت نميرد
آنگاه بررسي كرد، فرمود: علوم تجربي در عين حال كه براي «به زيستي» دنيا عامل مؤثري است، با مرگ عالم مي ميرد. كسي كه از هندسه آگاهي داشت، بعد از مرگ اين علم فروغي ندارد. از او نمي خواهند كه راهي بساز، خانه اي بنا كن ! طبّ با مرگ طبيب
مي ميرد. بعد از مرگ از طبيب نمي خواهند بيماري را معاينه كن، مريضي را درمان كن! سخن گفتن، درس گفتن، كتاب نوشتن، معلّم شدن، مؤلّف شدن، واعظ شدن با مرگ انسان مي ميرد. بعد از مرگ نمي گويند: كتابي تأليف كن، جلسه سخنراني را اداره كن، درسي بگو و مانند آن !
چه مي ماند ؟ كدام علم است كه بعد از مرگ
نه تنها نمي ميرد، بلكه شكوفا مي شود ؟ كدام علم است كه با مرگ زنده تر مي شود؟ كدام دانش است كه دنيا او را پوشانده و مرگ او را شكوفا كرده است؟ آن علم به مبدأ است و توحيد كه اين فروغ فردا شكوفا مي شود. علم به معاد و قيامت است كه فردا زنده تر مي شود. علم به وحي و عصمت و طهارت است كه به مرگ زنده تر مي شود. ايمان به فرشته ها است كه بعد از مرگ بازتر مي شود. علم به اسماء حسناي خداست كه با مرگ زنده تر مي شود. اين علوم جاويد و ابدي اند.
بسراغ فراگيري اين علم برو كه هم دنيايت را روشن كند، هم بعد از مرگ در پرتو آن علم روشن زنده بمانيم. اگر علمي اينچنين و فروغي آنچنان پيدا شد، نه تنها در داخل حوزه شكاف، رخنه نمي كند، نه تنها در درون دانشگاه اختلاف، پيدا نمي شود، بلكه امّتي و ملّتي در پرتو اين نور راه را پيدا مي كنند و طي مي كنند.

+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم فروردین 1387ساعت 17:6 توسط محسن |